Estoński CIT dla nielicznych

Estoński CIT to nic innego, niż zwolnienie z opodatkowania zysków. Firmy nie będą płacić podatku w miesięcznych/kwartalnych zaliczkach, ani rozliczać się rocznie. CIT będzie podlegał zapłacie dopiero w momencie wypłaty zysku. Tym samym, im dłużej środki pozostaną w spółce, tym wyższa korzyść dla przedsiębiorstwa.

Estoński CIT  jest wybierany na czas czterech kolejnych lat podatkowych. Lata te muszą być zbieżne z rokiem obrotowym w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Rok obrotowy zgodnie z powyższą ustawą to “rok kalendarzowy albo inny okres trwający 12 kolejnych pełnych miesięcy kalendarzowych, stosowany również do celów podatkowych”. Jeśli po czterech latach podatnik nadal spełnia warunki zwolnienia z CIT, jego zastosowanie przedłuża się automatycznie na kolejne czteroletnie okresy. Podatnik może także rezygnować ze stosowania estońskiego CIT poprzez złożenie informacji o rezygnacji w deklaracji składanej za ostatni rok podatkowy, w którym rozliczał się na preferencyjnych zasadach.

Estoński CIT dotyczy małych i średnich spółek kapitałowych (z ograniczoną odpowiedzialnością i akcyjnych), których przychody nie przekraczają 100 mln zł (pierwotnie limit wynosił 50 mln). W Polsce to kryterium spełnia niemal 97% wszystkich spółek kapitałowych. W spółkach tych udziałowcami muszą być wyłącznie osoby fizyczne. Oznacza to, że może z niego skorzystać zdecydowana większość polskich podatników CIT (ok. 200 tys. firm), w których inwestor jest blisko spółki, a struktura firmy jest transparentna i prosta.

Jakie warunki należy spełnić, aby skorzystać ze zwolnienia?

Spółki chcące wybrać zwolnienie:

1. nie mogą posiadać udziałów w innych podmiotach,
2. muszą zatrudniać co najmniej 3 pracowników – oprócz udziałowców,
3. ich przychody pasywne nie przewyższają przychodów z działalności operacyjnej,
4. wykazują nakłady inwestycyjne.

Warunkiem skorzystania z systemu estońskiego jest nieposiadanie zaangażowania kapitałowego w innych podmiotach. Celem tego zastrzeżenia jest zapewnienie maksymalnie prostej struktury firmy oraz prowadzenia działalności gospodarczej bezpośrednio przez spółkę.

Warunek dotyczący zatrudnienia nie musi być spełniony w roku rozpoczęcia działalności i w dwóch latach podatkowych bezpośrednio po nim następujących. Musi jednak zostać spełniony w wyniku systematycznego wzrostu zatrudnienia (tj. corocznie o co najmniej jednego zatrudnionego począwszy od drugiego roku podatkowego), aż do osiągnięcia wymaganego poziomu 3 pracowników. Spółka może jednak zatrudniać także 3 osoby na podstawie umowy cywilnoprawnej, a wydatki z tym związane muszą przekraczać 3-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ( czyli przekraczać 16.000 złotych).

Zgodnie z ustawą, przychody pasywne nie mogą przewyższać przychodów z działalności operacyjnej. Przychody pasywne mają obejmować w szczególności przychody osiągane z odsetek, wierzytelności, części odsetkowej raty leasingowej, poręczeń i gwarancji, praw autorskich lub praw własności przemysłowej, zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych. Oznacza to, że zysk spółki musi pochodzić z jej działalności podstawowej. Jeśli na przykład spółka zajmuje się wynajmem nieruchomości a jednocześnie posiada lokaty w banku, to zysk z wynajmu musi być wyższy niż odsetki z tytułu lokat.

Przez nakłady na cele inwestycyjne rozumie się faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na nabycie fabrycznie nowych środków trwałych lub wytworzenie środków trwałych we własny zakresie. Wzrost wydatków inwestycyjnych będzie analizowany w stosunku do stanu na koniec poprzedniego roku. Spółki będą musiały ponieść nakłady przewyższające:

1. 15% wartości obecnych środków trwałych, nie mniej  jednak niż 20.000 złotych w okresie 2 następujących po sobie lat podatkowych;
2. 33% wartości obecnych środków trwałych, nie mniej niż 50.000 złotych w okresie czterech lat podatkowych.

Co ważne spółki mogą ponieść nakłady na środki trwałe jedynie z grup 3-8 z wyłączeniem samochodów osobowych.

I tu niespodzianka. Ministerstwo bowiem zdecydowało o zwiększeniu stawek podatkowych dla firm wdrażających estoński CIT. Stawka w porównaniu do obowiązującej przy stosowaniu podstawowych zasad opodatkowania będzie wyższa:

1. 15 proc. dla podatnika małego (podczas gdy obecnie jest to 9 proc.)
2. 25 proc. dla pozostałych (obecnie 19 proc.).

Projekt przewiduje jednak, że po zakończeniu stosowania estońskiego CIT, w przypadku wykazania przez podatnika znacznych nakładów inwestycyjnych, wysokość opodatkowania spadnie o pięć punktów procentowych.  Nakłady inwestycyjne obniżające podatek muszą być znacznie większe niż standardowe:

1. 50% w każdym dwuletnim okresie
2. 110% w każdym czteroletnim okresie

Oczywiście, że warto. Każda próba zmniejszenia obciążeń podatkowych jest wskazana. Rozważając wybór tego preferencyjnego ryczałtu należy przede wszystkim przeanalizować swoją branżę, w której działa (ma działać firma), potrzeby inwestycyjne oraz możliwości zatrudnienia oraz finansowania wynagrodzeń. Są to kluczowe czynniki mogące wpłynąć na decyzję o skorzystaniu z estońskiego CIT.

Ministerstwo Finansów udostępniło ankietę, dzięki której można sprawdzić czy spółka kwalifikuje się objęciem przez estoński CIT. Odpowiadając na pytania możemy sprawdzić czy spełniamy warunki do zwolnienia z opodatkowania. Ankietę można przeprowadzić: TUTAJ

Chcesz wiedzieć więcej na temat spółki z o.o.? Zapraszamy do odwiedzania naszego bloga i kategorii “Spółka z o.o.”

Spółka z o.o. jako optymalizacja podatkowa

Autorka

Anna Piątek

Prezes Zarządu i Główna Księgowa AMP Consulting. Ekspertka księgowości spółek z o.o. i komandytowych, członkini Stowarzyszenia Księgowych w Polsce.